De vader sloeg een kruid, en zegende de spijs,
en wachtte; zijn oog keek donker, alsof een ver verhaal
hem weer beroerde; alsof een lang-vergeten wijs
hem nieuw beving. Wij aten diep bevreemd het maal
in geur van zwaren wijn en licht van kaarsen,
dat over dennengroen en witte handen scheen;
wij werden stil; en hoorden telkens weer, hoe in den paarsen
avond de lichte voetstap van een kind kwam en verdween.
( Ed Hoornik, Verzamelde gedichten – 1950)
Dat is een prachtig gedicht…