Het niet meer vinden van woorden.
Met vingers en ogen de lucht
proeven, het oproerig gerucht
van sap en vledermuis horen.
Over het blauwe gehucht
plots ademen van koren.
Volstrekt geen woorden meer weten.
Zien wat de dieren zien,
de kleuren bewonen, misschien
één dag de dood vergeten.
Alle woorden slapen.
Het leven spreekt zich uit
in groen. Ontroerend luid
wordt de stilte volmaakt geschapen.
Jan Veulemans in Elke dag leven
Vorig jaar op 26 maart: En weer hondsdraf
Prachtig gedicht….dankjewel!