Ik heb er dan maar ‘Giftpflanzen, Pflanzengifte’ van Roth, Daunderer en Kormann op nageslagen, en hierin wordt muurpeper inderdaad giftig genoemd.
Het eten van muurpeper leidt tot flinke irritaties in de mond, braken, en nadat het kruid door de spijsvertering is opgenomen, zie je opwinding en krampen, later een vermindering van het bewustzijn, verlamming en ademhalingsstilstand. Welke inhoudstof precies verantwoordelijk is, is nog onbekend.

Als het een boek is zou je me dan de gegevens ervan willen doorgeven s.v.p. ?

Dat de Peper uit Azie iets anders is ben ik me zeker van bewust. Tegenwoordig kopen veel mensen de specerijen in een strooipotje uit een supermarkt maar met wat moeite zijn de bolletjes nog wel te koop en dan zelf malen is velen malen puurder. Zoook met Nootmuskaat (daarvan kan je de “noten” raspen).

Wij Nederlanders weten natuurlijk alles van specerijen uit “de Oost” , we richten er ooit de VOC voor op. En toch eenmaal daar pikten we ook maar een “graantje” Opium mee (waar ik laatst op eigen blog ook over schreef maar laat ik niet teveel mezelf promoten !)

Muurpeper bevat heel veel vocht als vetplantje dus wat er gebeurt als je het kookt vraag ik me ook af, maar een testje is vast niet aanraadbaar. Je schreef ook dat je het zowieso al niet zo vond smaken en ikzelf waag me er niet aan.

Je schrijft verder

Als Muurpeper als plant echt een alternatief zou zijn voor de uit Azie afkomstige Peper dan was het vroeger lijkt me ook wel meer gebruikt geweest.

Ik durf het feit dat muurpeper niet als kruiderij wordt gebruikt, niet zonder meer als teken van giftigheid beschouwen. Eén van de grote verschillen tussen peper en muurpeper, is het feit dat peper uit droge bollen bestaat die kunnen gemalen worden (en dus heel fijn en regelmatig kan verdeeld worden in het voedsel). Bovendien blijft de smaak van peper bewaard bij verhitting. Ik weet niet of dat bij muurpeper ook zo is, maar het zou me niet verbazen als de scherpe smaak van muurpeper zou verdwijnen na koken.
Bovendien heeft muurpeper wel het brandende van peper, maar ontbreekt het aromatische, en dat maakt het al weinig geschikt als kruiderij, waarbij het aroma immers primeert.

Nogmaals, mijn berichtje zegde kort samengevat: “ik was verbaasd te horen dat muurpeper giftig was, maar voorlopig kom ik tot de conclusie dat dat inderdaad zo is” (hoewel ik blijf denken dat de aanname dat het al in kleine hoeveelheden giftig zou zijn, wellicht overdreven is, want ik heb van het eten van één blaadje nog nooit nadelige gevolgen ondervonden).

Van Wiki is bekend dat ie niet altijd even betrouwbaar is, maar voordat er zomaar iets beweerd wordt, wordt het het laatste jaar toch altijd wel doublechecked:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Muurpeper

“GEBRUIK:
In de plant zijn een aantal werkzame stoffen aangetroffen: alkaloïden, mucilage, rutine, en tannine. In de volksgeneeskunden werd het gebruikt om likdoorns zacht te maken.”

Tja, Alkaloiden zijn toch meestal niet de vriendelikste stoffen, ze zitten ook in Nachtschadeachtigen, maar wel meer planten uit die familie zijn toch eetbaar.

http://wilde-planten.nl/muurpeper.htm

WETENSWAARDIGHEDEN
“Vanwege de peperachtige smaak wordt Muurpeper wel eens als kruiderij gebruikt, maar dit is sterk af te raden, al in kleine hoeveelheid is de plant giftig.”

Met gegevens uit 2 bronnen durfde ik het toch wel te schrijven, liever dan het zelf persoonlijk testen, want ook Wilde Sla of in meer moderne naamgeving Kompassla had ik ook al bijna in mijn mond gestopt.

Bitterzoet is zgn. ook “eetbaar” en toch ook een Nachtschade en ook aanverwante planten als Wolfskers en Doornappel “gebruiken” hun fraaie uiterlijk voor enge dingen als je ze oraal gebruikt.

Als Muurperper als plant echt een alternatief zou zijn voor de uit Azie afkomstige Peper dan was het vroeger lijkt me ook wel meer gebruikt geweest.

Nogmaals ik ben een leek, dus ik leer ook graag bij, dus ik zie van harte uit naar een eenduidige verklaring of Muurpeper in min of meerdere mate giftig is.